Her Şeyin Başlayıp Bittiği Yerde (In Place Where Everything Begins-Ends)

Description
Pera’s Time, a co-production of Altıdan Sonra Theatre and Lokstoff, is set in Pera Palas, which has been the heart of Pera since it was established. The play stretches through all the time-spaces of Pera Palas and addresses to us its call to contact

Please download to get full document.

View again

of 5
All materials on our website are shared by users. If you have any questions about copyright issues, please report us to resolve them. We are always happy to assist you.
Information
Category:

Health & Medicine

Publish on:

Views: 69 | Pages: 5

Extension: PDF | Download: 0

Share
Tags
Transcript
     92 K ent󰁩n b󰁩r yer󰁩n(-den/-e), her şey󰁩n başladığı bu yere toplanmaktayız. Sesler, renkler, dokular umursamazca üst üste b󰁩r󰁩k󰁩yor, kulak sesle, göz gözle, ten tenle 󰁩stems󰁩zce kes󰁩ş󰁩yor. S󰁩lk󰁩n󰁩yoruz, arınmaya çalışıyoruz yabancı(-olan)lardan. H󰁩ssed󰁩yoruz, ensem󰁩zde solukları geçt󰁩ğ󰁩m󰁩z yollardan geç󰁩yorlar, üstünde adımları adımlarımızın. S󰁩lk󰁩n󰁩yoruz, olmuyor; b󰁩z󰁩 b󰁩z yapan(-lar)ı/b󰁩ze a󰁩t olan(-lar)ı y󰁩t󰁩rme korkusunun 󰁩ç󰁩m󰁩ze saldığı ted󰁩rg󰁩nl󰁩ğ󰁩n yanı başımızda olmasına alışmışız. Ş󰁩md󰁩, b󰁩r an önce varmak 󰁩ç󰁩n yolun sonuna büyüyen ted󰁩rg󰁩nl󰁩ğ󰁩m󰁩zle hızlanıyor adımlarız, kaçıyoruz. Kaçıp geld󰁩ğ󰁩m󰁩z,  Pera’nın Zamanı.  Ş󰁩md󰁩 karşımızda alab󰁩ld󰁩ğ󰁩ne yüksel󰁩yor Pera Palas, alab󰁩ld󰁩ğ󰁩ne yüksel󰁩yor zaman, kat kat zaman, 󰁩ç󰁩ne g󰁩rd󰁩ğ󰁩m󰁩z 󰁩lk anda kend󰁩n󰁩 seyre açarken, seyre açıldığı kalabalığın ted󰁩rg󰁩nl󰁩ğ󰁩n󰁩 de kend󰁩nde sey󰁩rl󰁩ğe dönüştürüyor. Ne 󰁩ht󰁩şamlı b󰁩r başlangıç! Neler olup b󰁩tt󰁩ğ󰁩n󰁩 anla(-ya)mayan 󰁩nsanların şaşkın bakışları her karşılaşmamızda b󰁩zlere eşl󰁩k ed󰁩yor. Bu şaşkın bakışlarda b󰁩r soru: “K󰁩m bu yabancı(-lar)?” Lob󰁩dek󰁩 kısa sürel󰁩 bekley󰁩şten sonra, bellboyların yönlend󰁩rmes󰁩yle zamanımızdan  Pera’nın Zamanı’a açılan kapı(-y/-lar)a doğru 󰁩lerlerken b󰁩z, zaman akmakta ve kalabalık ardımızda kalmakta, kalabalık meraklı, akıllarında o soru. K󰁩m olduğunu b󰁩lmed󰁩ğ󰁩m󰁩z adımların üstünde ve altında adımlarımız, ş󰁩md󰁩, merd󰁩venlerden çıkıyoruz; aynalarda, tanımadığımız yüzler󰁩n üzer󰁩ne düşüyor yansımalarımız; Pera’nın her yöne akan zamanının yabancılarıyla her b󰁩r basamakta çoğalmaktayız. Yabancı b󰁩r zamanın dokunduğu yere dokunuyor eller󰁩m󰁩z, bakışlarımız yabancı b󰁩r zamanın bakışlarına değ󰁩yor, yavaş yavaş  Pera’nın Zamanı ’nın   yerleşt󰁩ğ󰁩, merd󰁩venlerde, hollerde, kor󰁩dorlarda, salonlarda ve odalarda b󰁩r󰁩kmeye başlıyoruz. Dördüncü kata varınca yavaşlıyoruz, aldığımız yol sona ererken, sesler󰁩m󰁩z󰁩 de kend󰁩ne katarak akan Pera’nın şarkısı dolduruyor kulaklarımızı, kapı(-lar)dayız.Ş󰁩md󰁩, Pera Palace’ın dördüncü katında, bell󰁩 döngüler󰁩 devam ett󰁩ren an(-ı)larda yerleş󰁩k h󰁩kâyeler󰁩n, otel󰁩n belleğ󰁩nde yol açtığı kırılmalarla kurulan oyunlayız. Bu oyun k󰁩, parçası olduğu belleğ󰁩 tedav󰁩 etmey󰁩 görev ed󰁩nm󰁩ş kend󰁩s󰁩ne ve döngüler󰁩 bozup, Her Şey󰁩n Başlayıp B󰁩tt󰁩ğ󰁩 Yerde ZEYNEP KIZILGÖL   5  93 “hasta”yı 󰁩y󰁩leşt󰁩rmek 󰁩ç󰁩n yardım 󰁩st󰁩yor b󰁩zlerden. İşte bu çağrıya kulak vererek, Pera’nın belleğ󰁩n󰁩n odalarına m󰁩saf󰁩rl󰁩ğe g󰁩d󰁩yoruz. Kapı(-lar) açılıyor, bellboyların Pera’nın her yöne akan zamanına yerleşm󰁩ş h󰁩kâyes󰁩n󰁩n yol göster󰁩c󰁩l󰁩ğ󰁩nde, otel󰁩n tar󰁩h󰁩 m󰁩saf󰁩rler󰁩nden olan Agatha Chr󰁩st󰁩e, Ernest Hem󰁩ngway, Franz Joseph ve Greta Garbo’nun odalarının an(-ı)larında b󰁩rb󰁩rler󰁩nden habers󰁩zce konaklamakta olan yen󰁩 evl󰁩 b󰁩r ç󰁩ft󰁩n, b󰁩r Ç󰁩ngene’n󰁩n, b󰁩r yazarın ve 󰁩k󰁩 hırsızın odalarına varıyoruz. H󰁩kâyeler günümüze yakın zamanlardan, önces󰁩n󰁩 ya da sonrasını b󰁩le(-med󰁩ğ󰁩/-meyeceğ󰁩)m󰁩z, mutlu sona er(-e)meyen b󰁩r aşkın, alın(-a)mayan b󰁩r 󰁩nt󰁩kamın, yazıl(-a)mayan b󰁩r romanın ve yapıl(-a)mayan b󰁩r soygunun üzer󰁩ne. İşte bu ol(-a)mamaya/yap(-a)mamaya sıkışmış an(-ı)ların önünde dururken b󰁩z, k󰁩m olduklarını b󰁩l(-e)med󰁩ğ󰁩m󰁩z󰁩, k󰁩m olduğumuzu b󰁩l(-e)med󰁩kler󰁩n󰁩, beraberce b󰁩r b󰁩l(-e)memeye sıkıştığımızı fark ed󰁩yoruz ve anlıyoruz k󰁩, yabancı(-olan)larla her türlü kar(-ış/-şılaş)ma 󰁩ht󰁩mal󰁩ne karşı yedeğ󰁩m󰁩zde durmalı ted󰁩rg󰁩nl󰁩ğ󰁩m󰁩z.Ş󰁩md󰁩 odalara g󰁩rmekte, h󰁩kâyeler󰁩n zamanına, sey󰁩r yer󰁩nden sahnen󰁩n zamanına doğru çek󰁩lmektey󰁩z. Her türlü, b󰁩l󰁩ne(-b󰁩le)nler 󰁩ç󰁩nde gel󰁩şme olanağı olan b󰁩r 󰁩l󰁩şk󰁩 değ󰁩l b󰁩z󰁩mk󰁩s󰁩, bu yerde, b󰁩l󰁩ne(-b󰁩le)nler 󰁩ç󰁩nde gel󰁩şme olanağı bulan b󰁩r 󰁩l󰁩şk󰁩 mümkün değ󰁩l. Yol aldığımız zamanların yerl󰁩s󰁩 değ󰁩l󰁩z b󰁩r kere, her m󰁩saf󰁩rl󰁩kte olduğu g󰁩b󰁩 kuralları ev sah󰁩pler󰁩n󰁩n bel󰁩rled󰁩ğ󰁩, kısa sürel󰁩 b󰁩r m󰁩saf󰁩rl󰁩k b󰁩z󰁩mk󰁩s󰁩. “Ev sah󰁩pler󰁩” b󰁩zden, yatakta k󰁩m󰁩n yat(-tı/-aca)ğını ya da küvette k󰁩m󰁩n yıkan(-dı/-aca)ğını, kısaca k󰁩m󰁩nle ne yap(-tı/-aca)ğımızı sorgulamamamızı 󰁩st󰁩yorlar öncel󰁩kle. Sahnede sadece onların koyduğu kurallar geçerl󰁩, onların b󰁩ze b󰁩çt󰁩ğ󰁩 roller. K󰁩m󰁩n adımlarını 󰁩zle(-d󰁩/-yece)ğ󰁩m󰁩z󰁩, k󰁩me dokun(-duğumuzu/-acağımızı), zamana neyle/k󰁩m󰁩nle yazıl(-dığı/-acağı)mızı b󰁩lm󰁩yoruz. Kapı(-lar)dan, öncem󰁩z󰁩n/sonramızın 󰁩rades󰁩n󰁩 ve tab󰁩󰁩 k󰁩 yedeğ󰁩m󰁩zde tuttuğumuz ted󰁩rg󰁩nl󰁩ğ󰁩m󰁩z󰁩 ev sah󰁩pler󰁩m󰁩ze bırakarak geç󰁩yoruz. Ş󰁩md󰁩, her zaman yabancı olacağımız yerlere, zamanlara ve 󰁩nsanlara doğru 󰁩lerl󰁩yor, sahneye çıkıyoruz. Artık yabancı olan b󰁩z󰁩z. Varlığımız ne kadar rahatsız etmekte olsa da onları, ne kadar s󰁩lk󰁩nmeye, arınmaya çalışsalar da b󰁩zden, değ(-d󰁩/-ecek) sesler󰁩m󰁩z kulaklarına, karşılaş(-tı/-acak) bakışlarımız, dokun(-du/-acak) tenler󰁩m󰁩z ve soluklarımızı enseler󰁩nde h󰁩sse(-tt󰁩/-decek)ler. Onlar 󰁩ç󰁩n hep, kaçıp geld󰁩ğ󰁩m󰁩z yabancı(-olan)lar olarak kal(-ıyoruz/-acağız.) Bu yüzleşme(-n/-ler)󰁩n ardından, an(-ı)larda döngüsünü devam ett󰁩ren önü ya da sonu b󰁩l󰁩n(-e)meyen b󰁩r h󰁩kâye olmaya, h󰁩kâyelerle sahneler󰁩nde karşılaşmaya hazırız. Onların eş󰁩kler󰁩n󰁩 geçt󰁩ğ󰁩m󰁩z 󰁩lk anda sahneler󰁩ne çıkıyor, sorgusuz suals󰁩z hayatlarına dâh󰁩l olup, (“ev”/sahne)-ler󰁩n󰁩 󰁩şgal etmeye, (eşya/dekor)-larını karıştırmaya, (kıyafet/kostüm)-ler󰁩ne dokunmaya, sahnede el󰁩n󰁩 kolunu nereye koyacağını b󰁩lemez b󰁩r hâlde ortalığı altüst etmeye başlıyoruz. Görünmel󰁩 m󰁩 yoksa görünmez m󰁩 olmalı? Sahneyle sey󰁩r yer󰁩, kurguyla gerçek arasında nerede duracağımızı şaşırıyoruz. Doğal olarak fark ed󰁩l󰁩yoruz; fark ed󰁩ld󰁩kçe d󰁩ller󰁩ne dolanıyoruz; d󰁩ller󰁩ne dolandıkça varlık kazanıyor, k󰁩m󰁩 zaman yazılamayan b󰁩r romanın ölümü bekleyen kahramanı, k󰁩m󰁩 zamansa mutlu sona eremeyen hüzünlü b󰁩r aşkın tanığı oluyor, bazen de doğaüstü canlılara ya da hayaletlere karışıyoruz. Her 󰁩y󰁩 ev sah󰁩b󰁩nden beklenen b󰁩r m󰁩saf󰁩rperverl󰁩kle roller󰁩n/oyuncuların b󰁩z󰁩 ev󰁩m󰁩zde h󰁩ssett󰁩rmeye, h󰁩kâyeler󰁩n/sahneler󰁩n b󰁩r parçası yapmaya da󰁩r bu çabaları, ne yazık k󰁩 karşılıksız kalıyor; sahnen󰁩n/sey󰁩r yer󰁩n󰁩n ne zaman/nerede başlayıp kurgunun/gerçeğ󰁩n ne zaman/nerede b󰁩tt󰁩ğ󰁩n󰁩n bel󰁩rs󰁩zl󰁩ğ󰁩nde, h󰁩kâyeler󰁩n/sahneler󰁩n sınır(-lar)ında kalıyoruz. Her h󰁩kâyen󰁩n, farklı b󰁩r zaman-mekânda yerleşt󰁩ğ󰁩 ve farklı b󰁩r oyuncu-sahne/sey󰁩rc󰁩-sey󰁩r yer󰁩   6  94 󰁩l󰁩şk󰁩s󰁩 kurduğu, g󰁩r󰁩len her döngünün kend󰁩 zaman-mekânında, kend󰁩 sahnes󰁩n󰁩/sey󰁩r yer󰁩n󰁩 hazırlayıp, kend󰁩 oyuncusunu/sey󰁩rc󰁩s󰁩n󰁩 çağırdığı, döngüler󰁩n her tekrarının kend󰁩 rol/sey󰁩r deney󰁩m󰁩n󰁩 kurduğu bu yerde b󰁩r yabancı g󰁩b󰁩 duruyoruz. Tüm bu döngüler󰁩n aynı anda parçası olamayan, her döngüye eş󰁩t mesafedek󰁩, sınır(-lar)dak󰁩 bu yabancı duruşumuz, h󰁩kâyeler 󰁩ç󰁩n de sahne 󰁩ç󰁩n de b󰁩r tehd󰁩t hâl󰁩ne gel󰁩yor, onların kurulu düzenler󰁩n󰁩 bozuyor, döngüler󰁩n󰁩 sarsıyoruz. Ş󰁩md󰁩, t󰁩yatroya da󰁩r b󰁩l󰁩ne(-b󰁩le)nler󰁩n olduğu yerde, roller 󰁩ç󰁩n de, oyuncular 󰁩ç󰁩n de, sey󰁩rc󰁩ler 󰁩ç󰁩n de barınab󰁩lecekler󰁩 güvenl󰁩 b󰁩r yer kalmamış g󰁩b󰁩 görünüyor.  Artık hem yabancı, hem tanıdık olunan yerdey󰁩z. Her tekrarda sahneye/sey󰁩r yer󰁩ne, oyuncuya/sey󰁩rc󰁩ye da󰁩r ne varsa kurulmakta/yıkılmakta ve yıkılmakta/kurulmakta yen󰁩den, ş󰁩md󰁩, burada herkes b󰁩r an(-ı)da tanıdık, b󰁩r an(-ı)da yabancı. Son gelmekteyken, her yen󰁩 m󰁩saf󰁩rle azalmakta yıkılma ve kurulma arasındak󰁩 mesafe; son gelmekteyken, daha çok sıkışmaya başlamakta döngüler; ş󰁩md󰁩, sey󰁩rc󰁩, oyuncu ve rol gelmekte olanın farkına varmakta ve bu defa beraberce ortak ed󰁩nmekte haklı b󰁩r ted󰁩rg󰁩nl󰁩ğ󰁩. Çünkü yerler󰁩nden ed󰁩ld󰁩kçe döngüler ve dağılmaya yüz tuttukça oyun, b󰁩z m󰁩saf󰁩rler, h󰁩kâyem󰁩zden, sahnem󰁩zden, sey󰁩r yer󰁩m󰁩zden, beraberce yaz(-ıl)dığımız bu bellekten sürülmektey󰁩z. B󰁩z, b󰁩r an(-ın)ın m󰁩saf󰁩rler󰁩, ş󰁩md󰁩n󰁩n 󰁩stenmeyen yabancıları g󰁩b󰁩y󰁩z. İşte bu şek󰁩lde sonu gelmekte, Pera’nın her yöne akan zaman-mekânında konakla(-mış/-yan) yen󰁩 evl󰁩 ç󰁩ft󰁩n, ç󰁩ngenen󰁩n, yazarın, hırsızların ve bellboyların roller󰁩n󰁩n, 󰁩şte bu şek󰁩lde sonu gelmekte onları kend󰁩 zaman-mekânlar(-ında/-ına) taşıyan oyuncuların, 󰁩şte bu şek󰁩lde sonu gelmekte sonu(-nu) get󰁩rmey󰁩 kend󰁩s󰁩ne görev ed󰁩nm󰁩ş oyunun ve 󰁩şte bu şek󰁩lde sonu gelmekte seyr󰁩n ve sey󰁩rc󰁩n󰁩n, b󰁩z de tüm bu sonların ardından kapılarını çekmektey󰁩z. Ş󰁩md󰁩 ayrılırken dördüncü kattan, adımlarla, yüzlerle, seslerle, bakışlarla, yaz(-ıl)dıklarımızla ortak b󰁩r belleğe, merd󰁩venlerden 󰁩n󰁩yoruz. Her b󰁩r basamakta, roller h󰁩kâyeler󰁩n󰁩, oyuncular sahneler󰁩n󰁩, sey󰁩rc󰁩ler seyr󰁩 terk ed󰁩yor, her b󰁩r basamakta, bu g󰁩d󰁩ş g󰁩denler(-de/-e), bu g󰁩d󰁩ş b󰁩z(-de/-e) b󰁩r󰁩k󰁩yor. B󰁩z󰁩 b󰁩z yapan(-lar)ın/b󰁩ze a󰁩t olan(-lar)ın sınırları y󰁩tmekte, ş󰁩md󰁩 yabancı(-olan)larla b󰁩rl󰁩kte, onlarla b󰁩r󰁩kerek kurulmakta zaman ve en az başlangıçtak󰁩 kadar 󰁩ht󰁩şamlı b󰁩r son 󰁩ç󰁩n, balo salonuna 󰁩n󰁩lmekte. İşte bu şek󰁩lde  Pera’nın  Zamanı’  nın Pera Palas’tak󰁩 sonu gelmekte. Balo salonuna vardığımızda, oyun boyunca b󰁩z󰁩mle olan Pera’nın ruhu son g󰁩den m󰁩saf󰁩rle   7  95 b󰁩rl󰁩kte el çekerken b󰁩zden, yaz(-ıl)dığımız zaman-mekânların belleğ󰁩ndek󰁩 tüm önceler ve sonralar, öncek󰁩 ve sonrak󰁩 tüm yabancılar b󰁩z󰁩mle ş󰁩md󰁩 ve b󰁩z 󰁩k󰁩 saat öncek󰁩 b󰁩z’e en yabancı hâl󰁩m󰁩zley󰁩z. Artık b󰁩z󰁩 b󰁩z   yapan(-lar)ın/b󰁩ze a󰁩t olan(-lar)ın sınırları s󰁩l󰁩nm󰁩ş, ş󰁩md󰁩, b󰁩z s󰁩lk󰁩lerek arınılmaya çalışılan yabancı(-olan), ş󰁩md󰁩, b󰁩ze karşı yedekte tutulmakta ted󰁩rg󰁩nl󰁩k. Zaman aynı zaman, lob󰁩de bekley󰁩ş y󰁩ne kısa sürel󰁩, kalabalık hâlâ meraklı, hâlâ bakışlarında aynı şaşkınlık ve akıllarında o soru. Ve o soruya yanıt vermek, başlangıçta olduğu g󰁩b󰁩 sonda da zor. Şaşkın bakışlardan ve meraklı yüzlerden kalan yanıtsız sorumuz ve b󰁩z Pera Palas’tan ayrılmaktayız. Ş󰁩md󰁩 karşımızda alab󰁩ld󰁩ğ󰁩ne uzanıyor kaçıp geld󰁩ğ󰁩m󰁩z sokaklar, alab󰁩ld󰁩ğ󰁩ne yayılıyor zaman, yan yana zaman, 󰁩ç󰁩ne g󰁩rd󰁩ğ󰁩m󰁩z 󰁩lk anda bu defa başlangıcı ve sonu bel󰁩rleyecek b󰁩r farkla kend󰁩n󰁩 seyre açarken, seyre açıldığı kalabalığın ted󰁩rg󰁩nl󰁩ğ󰁩n󰁩 de kend󰁩nde sey󰁩rl󰁩ğe dönüştürüyor. Ne 󰁩ht󰁩şamlı b󰁩r son! Artık tüm zamanlar eş󰁩t uzaklıkta/yakınlıkta, artık herkes yabancı/tanıdık, artık b󰁩z b󰁩r an(-ı)da yabancı/b󰁩r an(-ı)da tanıdık. Ş󰁩md󰁩 󰁩stems󰁩zce ve 󰁩rades󰁩zce b󰁩zde m󰁩saf󰁩r tüm sürgünler, b󰁩z de onlarda. Ş󰁩md󰁩 bütün zaman çek󰁩mler󰁩 üst üste b󰁩r󰁩k(-t󰁩/-󰁩yor/-ecek), ayrı ayrı ve hep beraber b󰁩r belleğe yaz(-ıl)dık, yaz(-ıl)ıyoruz, yaz(-ıl)acağız.İşte her şey󰁩n başladığı yerde duruyoruz, her şey burada b󰁩t󰁩yor. Ş󰁩md󰁩, ses󰁩m󰁩zde başka b󰁩r󰁩, gözümüzde başka b󰁩r󰁩, ten󰁩m󰁩zde başka b󰁩r󰁩; ş󰁩md󰁩, b󰁩r yabancı adımlarımızın üzer󰁩nde adımlarımız; ş󰁩md󰁩, b󰁩r󰁩m󰁩z olmadan d󰁩ğer󰁩n󰁩n mümkün olamayacağı, b󰁩r󰁩m󰁩z olmadan mümkün olamayacak b󰁩r belleğ󰁩n parçalarıyız ve her şey󰁩n başlayıp b󰁩tt󰁩ğ󰁩 bu yerden, şehr󰁩n her b󰁩r yer󰁩n(-de/-e) dağılmaktayız.  Pera’nın Zamanı : Yazanlar:Gülhan Kad󰁩m, Seda Özen Yürük, Selen Örcan, Sel󰁩n G󰁩r󰁩t, Yaman Ömer Erzurumlu / Yöneten: Yaman Ömer Erzurumlu / Sahneleyen: Altıdan Sonra T󰁩yatro (Pera Palas 󰁩şb󰁩rl󰁩ğ󰁩yle) / Oynayanlar: Aslı Can Kortan, Cenk Hakan Köksal, Eren Dem󰁩rbaş, Erkan Bayşav, Erkan Kortan, Hakan Emre Ünal, İhsan Dehmen, Merve Öztoprak Kantarcı, Seyf󰁩 Erol / Yardımcı Roller: Eyüp Çel󰁩k, Güray Doğru, Samet İlc󰁩 / Proje Koord󰁩natörler󰁩: Can Erol, Gülhan Kad󰁩m / Kostüm Tasarımı: Seda Özen Yörük / İş󰁩tsel Tasarım: Onur Kahraman / Tekn󰁩k Tasarım: İhsan Dehmen  / Fotoğraflar: Yücel Kurşun / Af󰁩ş Tasarım: Önder Sakıp Dündar / Şarkılar, Söz ve Beste: Burçak Çöllü   8
Related Search
Similar documents
View more...
We Need Your Support
Thank you for visiting our website and your interest in our free products and services. We are nonprofit website to share and download documents. To the running of this website, we need your help to support us.

Thanks to everyone for your continued support.

No, Thanks